Naar Nederland

Het is zaterdag 30 juni 2012, wanneer dit bericht wordt geschreven.

De laatste volle dag in Beijing op 26 juni hebben we het rustig aan gedaan en nog genoten van het zwembad. Wij en ook de andere stellen zijn er klaar voor om naar Nederland te gaan. Valerie kan niet meer wachten en wil de avond voor vertrek niet slapen en bij haar koffer blijven, zodat ze zeker is om de terugvlucht niet te missen. Uiteindelijk valt ze in slaap. Lucas weet dat er iets staat te gebeuren (koffers gaan dicht), maar is en blijft erg rustig.

De volgende ochtend zijn we allen vroeg op, Valerie als eerste en Lucas als laatste. We gaan vroeg ontbijten, maar vertrekken pas om 11.00 uur uit het hotel en hebben dus geen haast. Bij het ontbijt zijn ook de andere stellen, blijkbaar is iedereen vroeg wakker geworden. Om 10.00 uur zijn we klaar en staan onze koffers in de lobby van het hotel. Ik (Bart) loop nog met Valerie wat door het hotel en ga bij het zwembad zitten. Praat met Valerie over China en onze ervaringen in het zwembad en dat we vandaag echt terug naar Nederland gaan. Valerie wil terug naar de koffers en de rest van het gezelschap (stel je voor dat we te laat komen!).

Ik vraag mijzelf af of ik ooit nog in China kom en wanneer dat dan zou zijn. Zelf verwacht ik zeker de eerste 10 jaar niet. Ondanks dat ik zelf echt een Europaan ben en mij daar ook erg thuisvoel, merk ik dat China me nu emotioneel iets doet. Niet vreemd wanneer je 2 kinderen daar vandaan komen en jezelf daar intensieve emotionele momenten hebt meegemaakt. Ik zou het mooi vinden om t.z.t. als gezin met tienerkinderen voor een kortere periode terug te keren naar China.

Op het vliegveld in Beijing verloopt het wat verwarrend. Er wordt in het Chinese paspoort van Lucas gekeken en omdat daar een code C in staat, wordt verteld dat Lucas een retourticket moet hebben. Wij geven aan dat niet te doen. Er wordt driftig gebeld. Tegen de andere stellen (aan een andere balie) wordt dit niet gezegd, maar wel dat er foto’s van het paspoort moeten worden gemaakt (een vraag die wij niet krijgen). Na deze korte verwarring kunnen we gewoon door.

De vliegreis naar Nederland duurt gevoelsmatig langer dan de heenreis.Valerie en Lucas zijn actief en vrolijk en willen zeker niet slapen. Lucas wil alles ondekken en het schermpje waar je kunt kiezen voor films, muziek, spelletjes e.d. is erg interessant. Uiteindelijk (na ongeveer 8 uur vliegen) vallen Valerie en Lucas in slaap. Dan gaan we landen en Valerie vraagt aan mij of ik al Nederlandse huisjes zie (zij wil toch even zekerheid). Dat is het geval en Valerie kijkt erg opgelucht.

Dit keer zijn we snel door de paspoortcontrole en van daaruit zien we op afstand onze familie en vrienden staan. Valerie is erg gelukkig; overigens wij allen. Dan staan we dicht bij glas en kunnen we elkaar goed zien. Lucas heeft ons bij de hand en kijkt aandachtig wat er gebeurd. We pakken onze koffers van de band en de ontmoeting met familie en vrienden vindt daadwerkelijk plaats. Dit is even een spannend moment voor Lucas, maar hij ziet dat we allen blij zijn. Valerie komt tot ontlading, wanneer ze de familie (en haar neefjes en nichtjes) ziet. De hevige omhelsing en begroeting doen haar erg goed. Leuk om ook om de andere stellen met hun kinderen te zien, waarmee we de vorige keer in China zijn geweest. Met de familie gaan we nog wat drinken en bijpraten. Het voelt als een warme deken en het is fijn om terug te zijn. Lucas begint zich ook weer meer op zijn gemak te voelen. We zijn echt opgelucht dat het deze keer allemaal soepel en goed is verlopen!!

De terugreis met de auto van Schiphol naar Venray lijkt ook langer te duren. We hebben lang niet geslapen en zijn moe, maar we komen veilig in Venray aan.

Bij ons huis aangekomen loopt Lucas aanvankelijk wat gespannen door het huis heen, maar begint al snel weer te glunderen. Ik (Bart) ga nog snel even onze hond Shenna halen, die in de buurt is (het is al bijna middennacht).

Na een erg korte nacht zijn we weer wakker. Ons huis is leuk versierd en er zijn de nodige cadeautjes te vinden voor Valerie en Lucas. Lucas is op zijn gemak, alleen de eerste ontmoeting met onze hond Shenna is voor hem geen succes. Shenna is een lieve en rustige hond, maar Lucas is erg bang (deze angst wordt de dagen daarop volgend steeds minder).

De eerste ochtend (donderdag 28 juni) gaan we naar het gemeentehuis om Lucas aan te geven. Maandag moeten we terug om zaken daar verder af te handelen. Arts en ziekenhuisbezoek staan later gepland. Die middag gaan we met Valerie naar school (het is de laatste schooldag voor de vakantie en na de vakantie gaat Valerie naar een andere school). Valerie tracteert op Chinese koekjes en er wordt teruggeblikt op de reis naar China. Valerie wordt op een leuke manier ontvangen en zij is erg gelukkig om iedereen hier te zien. Lucas is er ook bij en hij reageert niet verkeerd.

Lucas is erg vrolijk en lijkt zich thuis te voelen. Hij vermaakt zich prima met het speelgoed. Bijvoorbeeld de speelgoedorgel en microfoon zijn leuk. Hij zingt c.q. verteld hele verhalen in het Chinees. Tijdens het spelen praat hij en ook belt hij in het nep regelmatig. Het eten gaat er goed in. Een aantal keren moet Valerie wennen aan het gegeven dat Lucas aandacht krijgt en met “haar” speelgoed speelt. Maar zij gaat ook leuk met Lucas om en ze krijgen zelf ook meerdere malen flinke lachbuien (waartoe Valerie het initiatief neemt). De eerste dagen thuis zijn soepel verlopen en Lucas lijkt zich op zijn gemak te voelen in ons gezin. Het is ook hier een vrolijk en alert mannetje, waarmee je echt contact hebt.

Onze reis naar China zit er op en het is alweer een herinnering, die je nooit vergeet. De komende tijd hebben we vooral aandacht voor ons gezin en de hechting. Dit lijkt vooralsnog erg snel en soepel te verlopen.

Iedereen bedankt dat zo wordt meegeleefd!